نیما اکبرخانی، نویسنده رمان «خاکسپاری دوم بانوی مرگ»، در حاشیه رونمایی از تقریظ رهبر شهید انقلاب بر این اثر با اشاره به علاقه خود به نگارش آثار امنیتی و ادامه این مسیر در گفتگو با خبرنگار مهر گفت: در حال حاضر نیز نگارش اثری درباره جنگ را دنبال میکنم که حدود ۹۰ درصد آن به پایان رسیده، اما به دلیل درگیری با برنامه تلویزیونی و مشغلههای کاری، فرصت تکمیل آن را پیدا نکردهام.
اکبرخانی درباره برنامه خود برای ادامه نگارش رمانهای امنیتی و ضرورت گسترش این نوع ادبیات برای مخاطبان نوجوان اظهار کرد: من نویسندهام و با علاقه وارد این حرفه شدهام؛ بنابراین کار خودم را در این زمینه ادامه میدهم. اینکه چگونه میتوان زمینه گسترش این جریان را در سطح کشور فراهم کرد، در حیطه مسئولیت من نیست و باید ناشران و مجموعههای فرهنگی و حاکمیتی برای آن برنامهریزی کنند. من بهعنوان نویسنده، مسیر مورد علاقهام را ادامه میدهم و تأیید این رمان از سوی رهبر شهید نیز برایم بسیار خوشحالکننده بود و از این جهت مسیرم روشنتر شده است.
وی درباره ظرفیت استقبال مخاطبان از رمانهای امنیتی، بهویژه پس از وقوع جنگهای اخیر، بیان کرد: قطعاً با اتفاقات اخیر، آثار مرتبط با جنگ بیشتر خوانده خواهند شد. اگر تاریخ ادبیات کشورهای مختلفی را که درگیر جنگ بودهاند بررسی کنیم، میبینیم حجم آثار ادبی درباره جنگ در این کشورها افزایش پیدا میکند.

نویسنده «خاکسپاری دوم بانوی مرگ» با تأکید بر اینکه پرداختن به جنگ در ادبیات، امکانی در اختیار همه ملتها نیست، توضیح داد: همه کشورها تجربه جنگ و درگیریهای امنیتی را نداشتهاند؛ برای مثال، نویسندهای ژاپنی که متولد دهه ۱۹۷۰ میلادی باشد، لزوماً تجربه مستقیمی از جنگ ندارد تا بتواند بر اساس آن بنویسد؛ اما ما در ایران تجربههای متعددی از جنگ، حضور مدافعان حرم، درگیریهای امنیتی، مقابله با گروههای تجزیهطلب و تهدیدهای دشمن داشتهایم.
اکبرخانی با اشاره به شهدای نیروهای انتظامی و امنیتی در سالهای مختلف افزود: در کشور ما تقریباً سالی نمیگذرد که شمار قابل توجهی از نیروهای انتظامی و امنیتی به شهادت نرسند. این تجربهها ظرفیت مهمی برای ادبیات ایران ایجاد کردهاند و من فکر میکنم مخاطب نیز انتظار دارد درباره این اتفاقات نوشته شود.
وی ادامه داد: مهمتر از همه این است که باید درباره این حوادث بنویسیم؛ اگر روایت نکنیم، این تجربهها به فراموشی سپرده میشوند. نسلهای بعدی باید بدانند مردمی که پیش از آنها در این سرزمین زندگی کردهاند، چه سختیهایی را پشت سر گذاشتهاند تا ایران امروز پابرجا بماند.
این نویسنده با اشاره به گذر زمان و ضرورت ثبت تجربههای تاریخی گفت: اگر از منظر تاریخی نگاه کنیم، صد سال بازه زمانی چندان بلندی نیست. صد سال دیگر، نه من و نه شما و نه افرادی که امروز در این جمع حضور دارند، زنده نیستیم و کسی باقی نمیماند که ما را از نزدیک دیده و به یاد داشته باشد. بنابراین، باید این آثار و روایتها تولید و ثبت شوند تا تجربههای این نسل برای آیندگان باقی بماند.



نظر شما